एकटेपणा!

माणूस सर्वात जास्त जर कुठल्या गोष्टीला घाबरत असेल तर तो म्हणजे एकटेपणा. अगदी मानवी उत्क्रांतीचा इतिहास बघायचा झाला तर घोळक्याने शिकार करणे, एकत्र राहणे ह्या सर्व गोष्टी एकटेपणाच्या भीतीतूनच निर्माण झाल्या आहेत. माणूस हा समाजप्रिय प्राणी आहे असं लहान पाणी समाजशास्त्राच्या पुस्तकात वाचले होते. आजूबाजूला पाहिलं तर कित्येक माणसं गर्दीमध्ये, घोळक्यामध्ये राहणं पसंत करतात. लहानपणी नातेवाईकांचा घोळका, मग कोलेजात मित्र-मैत्रिणीचा घोळका, लग्नानंतर अजून नवीन माणसांचे घोळके वाढतात, आणि मग त्यात ऑफिसचे, सोसायटीतले, मुलांच्या शाळेतल्या मित्रांचे आई वडिलांचे, असे अनेक घोळके वाढत जातात. हे सगळं आपण कशासाठी ओढवून घेतो? ह्या सगळ्याच्या तळाशी कुठेतरी सोबतीची गरज, एकाकीपणाची भीती ठाण मांडून बसलेली असते. आणि एवढे सगळे घोळके असून आपला एकाकीपणापासून बचाव होतो का? lonely आणि alone वेगळ्या गोष्टी असल्या तरीही alone मध्ये lonely ची कित्येकदा सरमिसळ होतेच. कितीही घोळकी असली तरी कधीना कधी एकाकीपणा येतोच. अगदी आपण कितीही मित्र कमावले, जोडीदारावर जीवापाड प्रेम केलं तरीही अशी एक तरी संध्याकाळ येतेच जेंव्हा डोळ्यातून ओघळणाऱ्या अश्रूंना पुसायला कोणीच नसतं. मनात कित्येक भावना तुंबून राहिलेल्या असतात पण त्यांचा निचरा करायला जीवाभावाचं कोणी जवळपास नसतं. आणि मग तेंव्हा त्या क्षणी आपल्याला जे वाटतं ना तो असतो एकाकीपणा.
अश्या वेळी खूप असहाय वाटतं. हा क्षण येऊ नये इतका जीव कासावीस होऊन जातो. नवरा, मित्र, नातेवाईक, मुलं ह्या सगळ्यांच्या पार जाऊन ठेवणारं शाश्वत सत्याची जाणीव देणारा विलक्षण अनुभव..म्हणजे एकाकीपणा. त्या क्षणाला एकदा का सामोरं जायला शिकलं की त्याची भीती कुठल्याकुठे पळून जाते. आपण स्वतःसाठी आहोत हे एकदा माहिती झालं की मग कुठल्याही नात्याची गरज उभं राहण्यासाठी लागत नाही. स्वतःची कंपनी एन्जॉय करणं वेगळं आणि स्वतःच स्वतःचे अश्रू पुसणं वेगळं . हे जेंव्हा जमतं तेंव्हा खरं तर एकाकीपणा आणि एकटेपणातला फरक आपण जगलो आहोत असं समजायचं . आजची हि पोस्ट अश्या सर्व कणखर मनांसाठी ज्यांनी कित्येक सोबतीचे क्षण मुकले असतील, ज्यांनी उश्या अश्रूंनी भिजवून ओल्या केल्या असतील, ज्यांनी मनामध्ये दुःख दाटून आलं असतानाही चेहेऱ्यावर एकटेपणाची एक रेषाही उमटू दिली नाही, भरभरून प्रेम करून देखील ज्यांना साधी ओजंळही न भरणारं असं अपूर्ण प्रेम मिळालं, मित्रांच्या घोळका असतानाही ज्यांच्या मनातली घालमेल एकालाही समजू शकली नाही आणि असं असलं तरीही ह्या एकाकी पणाला न घाबरता , त्याला कुशीत घेऊन , आपलंसं करून ज्यांनी स्वतःवर प्रेम करायला सुरवात केली अश्या सर्वांसाठी … एकाकी क्षण जे जगले आणि त्यातून त्यांना स्वत्व गवसलं अश्या सर्वांना cheers…

Posted in एकटेपणा!, Uncategorized | Tagged | Leave a comment

Be strong!

आयुष्यात असे अनेक प्रसंग घडतात जेंव्हा स्वतःचा स्वतःवरंच विश्वास उरत नाही. आपण अंधाराच्या खोल गर्ततेत जात आहोत असं वाटतं. कितीही ठरवलं तरी त्यातून बाहेर पडणं शक्य होत नाही. आपल्याला नक्की काय हवंय हे कळत नाही. कोणता रस्ता घ्यावा हे उमजत नाही. कोणावर विश्वास ठेवावा हे समजत नाही. आशा, श्रद्धा हे शब्दच पोकळ वाटू लागतात. अश्या वेळेस कोणीतरी मसीहा यावा आणि त्याने आपल्याला ह्यातून बाहेर काढावं असं वाटू लागतं. पण असं होत नाही. rather मला वाटतं असं होऊच नये. कारण मसीहा, फरिश्ता, देवदूत हे अतिशय तकलादू शब्द आहेत. मुळात आपलं आयुष्य कोण्या दुसऱ्याने ठीक करावं हि अपेक्षाच अवास्तव आणि चुकीची आहे. एखाद्या प्रसंगातून क्वचितप्रसंगी आपली अशी मदत कदाचित कोणी करेलही पण अश्याने आपल्याला कठीण प्रसंगांमधून बाहेर पाडण्यासाठी सतत कोणानकोणाच्या मदतीची गरज पडू लागते आणि मग अडचणींना खंबीरपणे तोंड देण्याची हिंमत आपण एकटवू शकत नाही. याउलट जर आपण त्या अडचणीला स्वतःहून सामोरे गेलो तर पुढच्यावेळेस आलेल्या अडचणीला आपण हिमतीने सामोरे जाऊ शकू.

अडचणींवर स्वतःहून मात केल्यामुळे आत्मविश्वासही वाढतो. मग कोण काय म्हणत ह्याने आपल्याला फार फरक पडत नाही. कित्येकदा बऱ्याच लोकांना बाकीचे त्यांच्याबद्दल काय बोलतात, त्यांना चांगली, प्रेमळ व्यक्ति समजतात कि नाही ह्याने बराच फरक पडतो. आपली छबी चांगली दिसावी ह्यासाठी ते सतत प्रयत्नशील असतात. कोणी काही बोललं, मग ते चांगलं आणि वाईट दोन्हीही असो तरीही ह्यांना त्याने प्रचंड फरक पडतो. म्हणजे त्यांच्यात आत्मविश्वास कमी असतो असं नाही पण आपण कसे आहोत हे जर आपल्याला पक्क ठाऊक असेल तर कोणाच्याही स्तुतीने किंवा निंदेने फरक पडायला नको. आपली स्वतःबद्दलची प्रतिमा ( self image) हि अतिशय strong आणि वेल डीफाइंड असणं आवश्यक आहे. म्हणजे मग अगदी कोणीही आपल्याला काहीही म्हटलं तरी स्वतःच्या गुणांवर शंका घ्यावी लागत नाही. आपलं स्वतःवर प्रेम, स्वतःच्या चांगुलपणावर विश्वास असणं निकडीचं आहे. म्हणजे मग अगदी जवळच्या व्यक्तीनेही आपल्याला अंतर दिलं किंवा बरं- वाईट म्हटलं तरी फार काळ मनस्ताप होत नाही. लिहायला सोपी आणि वर्तनात आणण्यास अत्यंत कठीण अशी हि बाब असली तरी आंतरिक समाधान मिळवून देणारी हि गोष्ट. कधी कधी नाही जमत. कळतं पण वळत नाही. आत्मविश्वासाला तडे जातात. अगदी स्वतःच्या दिसण्यापासून ते असण्यापर्यंत शंका यावी असे क्षणही येतात. पण हीच कसोटी समजायची. कोणाच्याही आधाराची अपेक्षा न करता घट्ट पाय रोवत उभं राहायचं, नव्याने स्वतःला शोधायला, जशी परिस्थिती आहे तशी स्वीकारायला, स्वतःला माफ करायला, स्वतःवर प्रेम करायला आणि स्वतःच्या निकषांवर आयुष्य जगायला. Lets forgive ourselves for mistakes we have made. cheers to inner peace …. cheers to life…

Posted in Be strong!, Uncategorized | Tagged | Leave a comment

अमर फोटो स्टुडीओ

नाटक म्हणजे माझा जीव की प्राण. माझं पिल्लू लहान असल्यामुळे फार नाटकांना जाता येत नाही. पण ह्यावेळेस योग जुळून आला. नाटक होतं “अमर फोटो स्टुडीओ”. मनस्विनी लता रविंद्र यांनी लिहिलेलं आणि निपुण धर्माधिकारी यांनी दिग्दर्शित केलेलं हे नाटक खूप काही सांगून जातं. तरुण पिढीची एनर्जी उत्तम रित्या capture केली आहे. ती संपूर्ण नाटकभर जाणवत राहते. मला तर वाटतं या नाटकाचा आत्मा हि एनर्जी आहे. सखी आणि सुव्रत ची vibrancy आणि chemistry नाटकाचा टेम्पो हाय नोट वर नेते. तर हि गोष्ट आहे अप्पू आणि तनु ची. २०१७ सालातलं हे तरुण कपल. प्रेमाची कबुली देऊनही नातं पुढे कसं न्यायचं, commitment करावी कि नाही आणि लग्न ह्या संकल्पनेला घाबरून असणाऱ्या ह्या जोडप्याची हि गोष्टं. मग त्यांना प्रेमाची, नात्यांची आणि एकूणच एकत्र जगण्याची किंमत कशी समजते हे अतिशय उत्तम रित्या ह्या नाटकात सादर केले आहे. time travel ह्या कोनसेप्ट चा अतिशय हुशारीने आणि सेन्सिबली वापर करून निपुण धर्माधकारी ह्यांनी दिग्दर्शक पडद्यामागे असूनही रंगमंचावर काय जादू करू शकतो हे दाखवून दिलं आहे. ह्या नाटकातल्या बऱ्याच गोष्टी चाकोरीबाहेर जाऊन करण्याचा प्रयत्न केला आहे. जसंकि सखी अचानक प्रेक्षकांमध्ये येऊन मनसोक्त नाचते आपल्यालाही नाचायला लावते. तिचा वावर मोकळा, बिनधास्त आणि energetic आहे. डान्स सिक्वेन्स, पात्रांचा casual attitude हे सगळं पाठडीतल्या नाटकांपेक्षा नक्कीच वेगळं आहे.

तीन काळांमध्ये चालणारं हे नाटक आपल्याला शेवट पर्यंत गुंतवून ठेवतं. व्ही शांताराम पासून ते अगदी चंद्रिका पर्यंत येणारी सगळीच पात्र, त्यांच्या कहाण्या आणि अप्पू आणि तनु ला त्यातून उमगलेलं सार हे सर्वच अनुभवणं म्हणजे एक अविस्मरणीय अनुभव. ह्या गोष्टीला अनेक पदर आहेत. ते हळूहळू उलगडत जातात. कुठेही उपदेशात्मक न वाटता सगळ्या भावना प्रेक्षकांपर्यंत पोहोचवण्यात कलाकार आणि दिग्दर्शक यशस्वी झाले आहेत. खूप अनसेड गोष्टी फार परिणामकारक रित्या आपल्यापर्यंत पोहोचतात आणि इथेच हे नाटक बाजी मारतं. सर्वच कलाकारांनी अभिनय छान केला आहे पण अमेय वाघचा सहज सुंदर अभिनय छाप सोडून जातो. त्याने साकारलेले ते आजोबा इतके क्युट आहेत आणि आयुष्य कसं जगायचं याची गहन फिलोसोफी इतक्या सहज शब्दात ते मांडतात आणि आपल्याला ते आवडून जातात. लिहायला खूप आहे खरतरं पण कथा उलगडून सांगणं पटत नाही कारण ती अनुभवावी अशीच आहे. नाटकाच्या शेवटी प्रेक्षकांचे फोटो काढून FB वर टाकण्याची कल्पना भन्नाट आहे. नाट्यगृहातून बाहेर पडताना १० – १२ वर्षांनी वय कमी झाल्या सारखं वाटतं. प्रत्येक जण अमर फोटो स्टुडीओतून काहीतरी positive घेऊन जाणार हे नक्की. मग ते डोळे उघडून आपल्या भोवती असलेल्या व्यक्तीच्या प्रेमाची दखल घेणं असो, आपलं प्रेम जाहीर करणं असो, नाते संबंधांवर विश्वास ठेवणं असो, आई वडिलांकडे फक्त आपले पालक ह्या दृष्टीकोनातून बघण्यापेक्षा माणूस म्हणून बघायला शिकणं असो काळ आणि वेळेचा आदर करणं असो किंवा जे आपल्याकडे आहे त्या बद्दल कृतज्ञ असणे असो… अश्या कित्येक गोष्टीची जाणीव हा अमर फोटो स्टुडीओ करून देतो.. अश्या गोष्टी ज्या शब्दांच्या पलीकडच्या आहेत… या सर्व तरुण कलाकारांची विलक्षण एनर्जी आणि काळाच्या पटांची सुरेख सरमिसळ आणि त्यातून उमगलेलं तत्वज्ञान हे या नाटकाचा USP आहेत. Its an elixir to soul..Full of madness, crazy energy and vibrancy..त्यामुळे हे नाटक अनुभवावं असचं आहे…

Posted in अमर फोटो स्टुडीओ, Uncategorized | Leave a comment

Sinking in Love with रंगून!

विशाल भारद्वाज यांचे अत्तापर्यंतचे सगळेच पिक्चर मला कमालीचे आवडतात कारण त्यांचा प्रत्येक पिक्चर एक वेगळीच कहाणी सांगतो आणि प्रत्येक पिक्चर मध्ये प्रेमाचे आगळे वेगळे रंग बघायला मिळतात . आत्ता पर्यंत त्यांनी दिग्दर्शित केलेल्या चित्रपटांमध्ये “रंगून “हा रोमँटिक कॅटेगरीच्या अत्यंत जवळ जाणारा. ज्युलिया ( माझी आवडती कंगना ), रुसी ( सैफ ) आणि जमादार नवाब मलिक ( शाहीद) ह्या तीन मुख्य पात्रांच्या नजरेतून प्रेम ह्या भावनेचे त्यांनी त्यांच्या परीने अनुभवलेले आणि जगलेले क्षण हा रंगून ह्या चित्रपटाचा आत्मा आहे . बाकी हि गोष्ट घडते १९३५ ते १९४५ ह्या काळा दरम्यानच्या वर्ल्ड वॉर २ च्या पार्श्वभूमीवर जेंव्हा एकीकडे गांधीजींची अहिंसेची चळवळ जोर धरू लागते आणि दुसरीकडे सुभाष चंद्र बोस आझाद हिंद सेनेची स्थापना करून जपानच्या मदतीने भारताला स्वातंत्र्य मिळवून देण्याची बांधणी करत असतात. आणि ह्या मध्ये ही तीन पात्रं , त्यांची गोष्ट सुंदर पद्धतीने गोवली जाते . ह्या चित्रपटाची जमेची बाजू म्हणजे ह्या तिघांची आयुष्यं एकमेकांमध्ये गुंतलेली असली तरी आपल्याला ती तितकीच स्वतंत्र , ठळक आणि तरीही अगदी शेवट पर्यंत कुठेतरी एकमेकांत घट्ट रुतलेली भासतात.

ह्या गोष्टीतलं मुख्य पात्र म्हणजे ज्युलियाचं . १९३५ मध्ये हंटरवली ह्या चित्रपटात काम केलेल्या मेरी इव्हान्स वाडिया म्हणजेच फिअरलेस नादियाशी काहीसं मिळतं जुळतं. पण विशाल भारद्वाज आणि स्क्रीनप्ले लिहिणारे मॅथ्यू रॉबिन्स ह्यांच्या लेखणीची किमया हि कि त्यांनी ह्या वरून एक अत्यंत रंजक अशी गोष्ट गुंफली आहे . ह्या तिघांनी आपापल्या परीने अनुभवलेले कधी हळुवार, कधी प्रखर – जहाल , कधी अत्यंत संवेदनशील, मूक तर कधी वेडाची परिसीमा गाठणारे, जगाला व समाजाला ओरडून सांगणारे, कधी वाऱ्याची सौम्य झुळूक तर कधी वादळाच्या झंझावाता सारखे, कधी ध्येयाने पछाडलेले तर कधी प्रेमाने पछाडलेले, कधी दुसऱ्यासाठी स्वतःचा जीव पणाला लावणारे तर कधी प्रेमाखातर जीव घेऊ बघणारे, कधी प्रेमाच्या चौकटीत अडकलेले तर कधी प्रेम ह्या शब्दाच्या पलीकडे पोहोचलेले…असे प्रेम आणि त्याच्या कित्येक रंगांनी अन् छटांनी मंत्रमुग्ध करणारा अनुभव रंगून आपल्याला देऊन जातो . कंगना , शाहिद आणि सैफ या तिघांनीही दमदार अभिनय केला आहे . शहीदने बऱ्याच काळानंतर अत्यंत संयमित अभिनय केला आहे अणि कंगना पुन्हा एकदा किती मुरलेली अभिनेत्री आहे हे सिद्ध झालं आहे .

सगळाच चित्रपट विशेषतः पूर्वार्ध हा सुंदर कवितेसारखा बहरत जातो, काहींना हा संथपणा कंटाळवाणा वाटूही शकतो पण मला विशाल भारव्दाजच्या चित्रपटांचा हाच प्लस पॉइंट वाटतो . तो पॉइज आणि पडद्यावर साकारलेली शाहिद आणि कंगनाची प्रेम कहाणी अत्यंत विलोभनीय वाटते. तसंच सैफ आणि कंगनाची प्रेम कहाणी देखील आपल्या आत कुठेतरी पोहोचते आणि मग आपण चूक – बरोबर, कुणाचं प्रेम अधिक खरं , सरस हे तोलायचा प्रयत्न करत असतानाच क्लायमॅक्स आपल्याला हादरून टाकतो. प्रेम ह्या संकल्पनेच्या परिसीमा ओलांडून डोळे भिजवणारा हा शेवट असला तरी चित्रपट गृहाच्या बाहेर पडताना आपल्या चेहेऱ्यावर चेहेऱ्यावर हसू पसरलेलं असतं कारण शेवट काहीही असो जिंकतं ते प्रेम. आणि केवळ ह्या शेवटामुळे सैफची भूमिका अधिक गहिरी आणि त्याचं प्रेम मनात घर करून बसतं .बाकी सुफीमय अश्या ह्या प्रेमाची अनुभूती घेण्यासाठी हा चित्रपट जरूर पहा. शाहिदचा आणि सैफ चा एक डायलॉग लक्षात राहतो. सैफ कंगनाला म्हणतो ” मुहोब्बत बहोत छोटा लब्ज है , मेरी जान बसी है तुममे ” आणि कंगना जेंव्हा शाहिदला विचारते ” अपनी जान से भी किमती कुछ और है क्या ?” तेंव्हा तो उत्तरतो ” है , के जिसके लिये मरा जा सके”…. काळजात रुतणारे हे डायलॉग्स आणि गुलज़ार साहेबांच्या लेखणीतून झिरपणारी गाणी कहर करतात . अणि काळीज पोखरून टाकतं ते अरिजीतने आणि माझ्या अत्यंत आवडत्या रेखा भारद्वाज यांनी गायलेलं अणि गुलजार साहेबांच्या शब्दांनी मंतरलेलं गाणं ज्याच्या उल्लेखाशिवाय हि पोस्ट अणि अनुभवलेलं प्रेम अपूर्ण राहील .

सुफी के सुल्फ़ेकी लौ उठ के केहती है
आतिश ये बुझके भी जलती ही रेहती है
यह इश्क है ……..यह इश्क है।

Posted in रंगून! | Tagged | Leave a comment

Feminazi!

खरतरं ह्याविषयावर लिहायचं नाही हे पक्कं ठरवलं होतं. पण काय आहे ना की आंतरराष्ट्रीय महिला दिन वगैरे सारखे सोहळे आले की पेपरवाल्यांपासून ते फेबु पर्यंत सगळीकडेच महिला सशक्तीकरण, feminism चे वारे वहायला सुरु होतात. काही वृत्तपत्रांनीतर मागच्या आठवड्यातच शतकातल्या ग्रेट महिलांना गौरवण्यासाठी त्यांच्यावर लेख बिख लिहून पान भरली. हे कमी होतं म्हणून की काय त्यात फेबु वरच्या अतिउत्साही बापड्यांनी आज सकाळ पासूनच महिला दिनाच्या शुभेच्छा असले फालतू मेसेजेस इनबॉक्सायला सुरवात केली . मग अनावर झालं आणि म्हणून उद्याच्या महिला दिनाच्या गराड्यात हो पोस्ट अडकण्याआधीच आज पोस्टुन टाकते आहे . २०१७ सुरु असूनही अजून किती वर्ष महिला दिन वगैरे सारख्या मूल्यहीन आणि अर्थहीन दिवस साजरे करणार आहोत आपण? कधी आणि केंव्हा थांबणार आहे हे? मुळात महिलांच्या अमूल्य योगदानाचे हिशोब करण्याची गरजच का पडावी?
खरं पाहायला गेलं तर गेली कित्येक वर्ष मी का कोणास ठाऊक हि परिस्थिती बदलेल आणि चित्र पालटेल असा येडछाप आशावाद उराशी बाळगून होते. आज मला विचाराल तर मला अतोनात दुख आणि शरम वाटते की मी या विश्वात बाईचा जन्म घेऊन अवतरले. मला जर निवड करता आली असती तर केवळ ह्याच नाही तर प्रत्येक जन्मात मी पुरुष म्हणूनच जन्माला येऊ इच्छिते. हे इथवर थांबत नाही. मला मुलगी झाली हि त्याहून वाईट गोष्ट. माझं काय झालं ते झालं तिच्या बिचारीच नशीब इतकं करंट असावं ? दोन x च्या जागी एक जागा y क्रोमोसोम ने घेतली असती तर हा अनर्थ टळला असता ना ! किमान आमच्या दोघींपैकी एका तरी जीवाला निडर, मनासारखं जगता आला असतं. अस्वस्थ झालं ना मन हे वाचून? काहींना वाटेल की हे अतिरंजित करते आहे मी पण नाही. अगदी हेच आणि ह्याहून कित्येक पटींनी जहाल मत आहे माझं.

उदाहरणासहीत बोलायचं झाल्यास आमच्या सोसायटीचा आयांचा कट्टा आहे. तिथले एक संभाषण.

आई न. १: आग , परवा सोहमचा फेबु वरचा फोटो पहिला. किती हंड्सम दिसत होता तो.
सोहमची मम्मी: हो गं. तूला माहितीये त्या पार्टीमध्ये पठ्ठ्या फक्त मुलीनाचा फ्लाइंग कीस आणि हाय करत होता….
आई न १: (खिदाळून)…. अरे वा….आतापासूनच…फेमस होणार पोरगा तुझा..
मी: (मुद्दामच ठरवून)…. माझी मुलगी पण असंच करते…फक्त मुलांनाच हाय करते…स्माईल देते…
उरलेल्या आया: माझ्या कडे काय हि बाई अश्या अविर्भावात बघतात.
मी मात्र खूप हसते ह्यावर…सगळ्या मम्म्या आता मला टाळतात.
तात्पर्य: वय वर्ष चार असलेला मुलगा पोरींना हाय केला की क्युट आणि तेच एका मुलीने केलं की? अगदी लहानपणापासूनच कॅरेक्टर वगैरे सारख्या खुळचट शब्दांची बीजं आपणच नकळतपणे रोवत असतो.

उदाहरण २: शाळेतल्या मैत्रिणींचं गेटटुगेदर
मैत्रीण १: अग माहितीये का, अमुक तमुक दुसर लग्न करतीये.
मैत्रीण २: होका? अग पण तिला दोन मुली आहेत ना?
मी: ( अस्वस्थ होऊन फक्त ऐकते आहे)
मैत्रीण ३: तिचा डिवोर्स झाला का?
मैत्रीण चार: हो…काही महिन्यांपूर्वी.
मैत्रीण १: बघ ना… कशी लगेच तैय्यार झाली हि बया? काहीच वाटत नसेल का ग तिला?
मैत्रीण २: खरंच.. काही बायका किती इनसेन्सिटीव अस्तात नै?
मी: रागावर नियंत्रण न ठेवता…. तुमच्या सारख्या बायका आहते ना सगळी सेन्सिटीविटी जपायला… नॉन्सेन्स .. तिचं आयुष्य..तिचा त्रास…तो आपल्याला काय समजणार आहे. मला तर कौतुक वाटतं तिचं..
माझा पत्ता कट….
तात्पर्य: डिवोर्स होवो किंवा नवरा एक्स्पायर होवो… दुसरं लग्न करणारी स्त्री निर्लज्ज असते. त्यात तिला मुलं वगैरे असतील तर मग जास्तच. समाजाला त्यामागची कणखर पणे उभी राहिलेली स्त्री दिसत नाही.

कोण कोणाबरोबर झोपलं ह्यावरून चारित्र्य जोखणारा हा समाज केवळ बाईलाच दोषी समजतो. हा ज्याचा त्याचा वैयक्तिक प्रश्न आहे हि साधी गोष्ट कोणाच्याच लक्षात येत नाही. तर अश्या समाजामध्ये बाई म्हणून जन्माला येण्याची आणि एका मुलीला जन्माला घालण्याची घोडचूक करून बसले आहे. जिथे बाईला तिच्या कपड्यांच्या लांबीवरून, पुरुषांबरोबर ती किती सहज फिरते, रात्री किती वाजता परत येते, तिचे मित्र आणि यार किती आहेत, ती किती आणि कोणाबरोबर ड्रिंक करते, तिचं लग्न करण किंवा न करण तिच्या availability शी जोडल्या जातं, तीचं एका पेक्षा जास्त पुरुषांबरोबर संबंध ठेवणं, सेक्स बद्दल ती किती मोकळं आणि स्पष्ट बोलते हे सगळं सगळं थेट तिच्या चारित्र्याशी जोडल्या जातं आणि ह्या वरून तिचं शरीर उपभोगणं सोपं जाणार आहे की कठीण हे जोखू पाहणाऱ्या समस्त समाजाला काय म्हणावं?

उजळ रंग, स्तनांचा उभार, सपाट, रेखीव पोट, निमुळत्या मांड्या, घनदाट केस, टोंन्ड बटक्स ,लालचुटुक ओठ, काळेभोर डोळे आणि अश्या अगणित शारीरिक मापदंदानी माझं सौंदर्य तोलू पाहणाऱ्या या समस्त समाजाची मी आज एक स्वतंत्र विचारांची, निर्भीड मनाची, मोकळ्या जागेत मनसोक्त हुंदडू वाटणारी, सेक्क चा बाऊ न करणारी, दिसण्यापेक्षा असण्याला महत्त्व देऊ बघणारी, हृद्य आणि मेंदू केवळ ह्या दोनच अवयवांना सौंदर्याचं प्रतीक मानणारी आणि मला बंधनात अडकवू बघणाऱ्या सगळ्यानाच झुगारून लावण्याची हिंमत ठेवणारी अशी जिला संपूर्ण असण्यासाठी कोणाचीही गरज भासत नाही अशी एक स्त्री म्हणून माफी मागते कारण जी तुम्हाला अपेक्षित आहे ती बाई मी कधीच होऊ शकत नाही आणि होणारही नाही. माफच करा मला. मला हवं तसं आणि तसच जगणार मी. येवढ बोलून मी माझे चार शब्द संपवते. समस्त महिला वर्गाचा (परा)जय असो!

महत्वाची टीप : हि पोस्ट उपहासात्मक आहे . मी स्वतःला अजिबात गरीब बिचारी समजत नाही आणि पुरुषांना अत्याचारी वगैरे तर नाहीच नाही . हि पोस्ट समाजाच्या मानसिकतेविषयी आहे याची कृपया नोंद घ्यावी .

Posted in Feminazi | Leave a comment

गुलजार है जिंदगी!

काही लोकं आणि त्यांचं लिखाण अगदी वेडं करून सोडतं . जसकी गुलजार साहेब… त्यांचं बोलणं , लिखाण सगळंच एकदम कातिल . जश्न ए रेख्ता मध्ये त्यांना ऐकलं , यांच्याशी थोडं बोलता आलं …. सारा अनुभव विलक्षण . गुलजार म्हणतात “सगळ्यात अवघड जर काही असेल तरसाध्या आणि सोप्या शब्दात व्यक्त होणं “. त्यांच्या कविता , लिखाण हे अगदी साधं – सोपं पण खूप गहिरं असतं . विशेषतः ते प्रेमावर, नात्यांवर जे लिहितात ते तर मला जाम आवडतं . त्यांची ८ ते ९ पुस्तकं जी फारशी उपलब्ध नाहीत ती देखील तिथे मिळाली , वाचली आणि परत परत त्यांच्या लेखणीच्या , सादगीच्या प्रेमात पडले .

“यादों की अलमारी में देखा, वहां मुहब्बत फटेहाल लटक रही है”

गुलजार साहेबांच्या ह्या एका साध्या वाक्यात किती खोल अर्थ दडला आहे .म्हणजे बघाना आपण दैनंदिन आयुष्य जगतो . संसार , काम , मुलं ह्यासगळ्यात आपलं प्रेम कुठेतरी कोपऱ्यात पडलेलं असतं .आपण कित्येकदा प्रेमापासून स्वतःला वंचित ठेवतो . कित्येकांना आपलं प्रेम व्यक्त करण्याची संधी देखील मिळत नाही आणि मग आपण कित्येक न मिळालेल्या गोष्टींप्रमाणे प्रेमाला मनाच्या कोपऱ्यात घट्ट बांधून टाकतो मनाला समजावून आयुष्याशी समझोता करून टाकतो . प्रेमाची लक्तरं पाठीशी घेऊन तसंच जगतो. निरर्थक….

बहुत मुश्किल से करता हूँ,
तेरी यादों का कारोबार,
मुनाफा कम है,
पर गुज़ारा हो ही जाता है…

ह्या गुलजारांच्या ओळी माझ्या खूप आवडत्या आहेत . सध्या , सोप्या पण काळजात घुसणाऱ्या . काही लोकं आपल्या आयुष्यात काही काळासाठीच येतात . आपल्याला लाख वाटलं कि त्यांनी आयुष्यभर असावं पण तसं होत नाही , मग मागे राहतात त्या केवळ आठवणी . त्यांच्या सोबत घालवलेला काळ इतका मोहक आणि प्रसन्न असतो कि ती व्यक्ती बरोबर नसली तरीही तिच्या आठवणी , अस्तित्व आपल्या बरोबर कायम रहातं . मग ह्याच आठवणी आपली सोबत बनतात आणि मग आपला प्रवास सुरु होतो … खऱ्या प्रेमाचा … असं प्रेम ज्याला पोहोचण्याचं ठिकाण नसतं.. म्हणतात ना सफर खूबसूरत है मंजिल से भी … तसंच काहीसं… प्रेमात विरह असला तरी ह्या चार ओळी त्यात रडत बसणाऱ्या नाहीत याउलट ती व्यक्ती बरोबर नसली तरी तिच्या आठवणीही आयुष्य जगायला पुरेश्या आहेत असं सांगतात . प्रेम असावं तर असं !

अशीच एक ओळ अजून आहे ” ऐ इश्क़.. दिल की बात कहूँ तो बुरा तो नहीं मानोगे, बड़ी रहत के दिन थे तेरी पहचान से पहले.”
प्रेमात आकंठ बुडालेल्या आणि प्रेमातल्या दर्द चा एहसास झालेल्या तनहां हृदयाची हि साद आहे . प्रेम कितीही सुखद भावना असली तरीही इश्क़ आदमी को निकम्मा कर देता है असं म्हणतात ते उगाच नाही . प्यार मैं चैन नहीं मिलता … खरंच आहे ते . प्रेम उनाड असतं . ते माणसाला वेडं करतं , बेभान करतं आणि आंधळं , बहिरं आणि अजून काय काय करतं . पण असं असलं तरी जो नशा इश्क़ मै है वो और कहाँ ?

आता थोड सिरिअस नोट वर गुलजार म्हणतात , “बहोत अंदर तक जला देती है, वो शिकायतें जो बयाँ नही होती”
कित्येकदा आपण नाराज असतो अश्या माणसांवर ज्यांच्यावर आपण जीवापाड प्रेम करतो . ऐसा प्यार जिसके लिये जान दि जाये … पण ते अव्यक्त राहतं. असं प्रेम जे जर बोलून दाखवलं तर त्याची गेहेराई समजू शकणार नाही … अगदी त्या व्यक्तीलाही .. असं दुर्दैवी प्रेम जेंव्हा आपण कोणावर करतो तेंव्हा त्या व्यक्तीपासून दूर राहावं लागण्याची नाराजी , कधी काही बिनसलं त्या बद्दलची नाराजी त्याला किंवा तिला व्यक्त देखील करता येत नाही . कित्येक अश्रू जे डोळ्यातून ओघळले पण चेहेऱ्यावर सुकून गेले ह्या आशेने कि कोणी येऊन ते हलकेच पुसतील… अश्या कित्येक अव्यक्त भावना ज्या त्या व्यक्ती पर्यंत पोहोचल्याच नाही… त्या मन जाळत राहतात .. सतत !

इतक्या सध्या शब्दात आत्म्याच्या अंतरंगात रुंजी घालू शकणाऱ्या ओळी लिहिण्याची गुलजार साहेबांची हातोटी केवळ जबराट . त्यांच्या लेखणीला सलाम. आज का दिन प्यार के नाम ! Cheers to those who are in love with Love !

Posted in गुलजार है जिंदगी! | Leave a comment